Sunday, February 21, 2016

Καλό ταξίδι Παντελή… Εσύ έφυγες με καρδιά καθαρή και εμείς μείναμε με τα «χέρια λερωμένα

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Τον είπαμε αμόρφωτο, τον είπαμε προδότη… Είπαμε, είπαμε και τι δεν είπαμε… Ξαφνικά ακούσαμε τα κλάματα των μανάδων και τις σειρήνες της εισβολής, τις μάνες των αγνοουμένων, είδαμε σκιές, συναντήσαμε ψυχές…
Σήμερα άλλη μια μάνα θρηνεί και σπαράζει και θα θρηνεί για μια ζωή όπως η κάθε πραγματική μάνα που χάνει για πάντα το παιδί της… Του φωνάζει να σηκωθεί, παρακαλάει τον Κώστα Μπερτάκη, να του μιλήσει, «Κώστα μίλα του. Μόνο εσένα ακούει. Τον περιμένει ο κόσμος». «Σήκω Παντέλο μου», του φωνάζει ο Μπερτάκης, «σήκω ψυχάρα μου και βγες στη μεγαλύτερη πρεμιέρα της ζωής μας…»
Μόνο που η αυλαία έπεσε… Το όνειρο σταμάτησε στο τέλος της γραμμής… Ο Παντελής υπέγραψε τον επίλογο του, τσάκισε τη σελίδα και έφυγε… Μόνο που ο ίδιος λίγο πριν «φύγει», ζήτησε ταπεινά συγνώμη. Έκοψε το νήμα του τέλους, με καρδιά καθαρή και ήσυχη συνείδηση, παρ’ ότι πικραμένος… Πικραμένος εξαιτίας εμάς των «μορφωμένων», των «πολύξερων», των «Θεών» που κατά τύχη βρισκόμαστε στη γη…
Τον λιθοβολήσαμε με λέξεις. Που τον σημάδεψαν και τον πόνεσαν πολύ περισσότερο απ’ ότι τα ρημαδοσίδερα του θανατηφόρου τζιπ. Μόνο που εμείς δεν έχουμε την ευκαιρία πια για να ζητήσουμε συγνώμη. Ακόμη κι αν κάποιοι από μας το έχουνε πραγματικά ανάγκη… Ο χρόνος σταμάτησε… Οι δείκτες του ρολογιού σίγησαν και τώρα μοναχά σιωπή…
Και όλα αυτά για ένα στίχο και για μια σκάρτη γκόμενα που τριγυρνά στα κατεχόμενα… Το 2006, όταν δούλευα στην Κύπρο, σε μεγάλο ραδιο-τηλεοπτικό σταθμό, έτυχε να επιμεληθώ ένα ρεπορτάζ για τα καζίνο των κατεχομένων… Επώνυμοι και περιώνυμοι παρέλαυναν και παρελαύνουν με πάκους από λίρες και σήμερα ευρώ στα καζίνο παριστάνοντας τους Θεούς του χρήματος και τους πλανητάρχες. Σκάρτοι δεν είναι όλοι αυτοί;
Κι αναρωτιέμαι… Οι σειρήνες της εισβολής και τα κλάματα των μανάδων δεν ηχούν στα αυτιά των Κυπρίων που καταφεύγουν στα κατεχόμενα, για ταξίδια με πιο φτηνά εισιτήρια, για φάρμακα, βενζίνη, βαφές μαλλιών, σουπερμάρκετ, τσάντες μαϊμούδες και ότι άλλο ψεύτικο κυκλοφορεί; Όταν τα καταθέτετε στους Τούρκους την πουλάτε ολόκληρη την πατρίδα σας ή τη μισή;
Και επειδή ο θάνατος απαιτεί σεβασμό, όπως και ο ζωντανός… Σιωπώ και δηλώνω ντροπή… Ντροπή για τον τρόπο που έφυγε ο Πάντελής… Δεν έχει σημασία αν φταίει η ταχύτητα, ο δρόμος, το αμάξι, η στροφή, το αλκόολ και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο τι έχει ειπωθεί… Στη συγκεκριμένη περίπτωση σημασία έχει το πώς…
Συγνώμη Παντελή κι ας είναι αργά, κι ας μην μπορείς να μας ακούσεις… Με το θάνατο σου παρέδωσες μάθημα, μεγάλο μάθημα…
Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν μπορεί να γίνει. Μα να θυμάστε πριν καταλογίσετε το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε, να δείτε πρώτα αν τα δικά σας χέρια είναι καθαρά, ακόμα και τη συνείδηση σας…
http://mignatiou.com/2016/02/kalo-taxidi-panteli-esi-efiges-me-kardia-kathari-ke-emis-miname-me-ta-cheria-leromena/

Paola Foka


Είμαι στο φέρετρο τώρα.. Δεν βλέπω τίποτα όλα ειναι σκοτεινά. Η φωνή μου δεν ακούγεται! Επεξεργάζομαι τα τραγούδια μου,με το μυαλό μου,δεν μπορώ να μιλήσω.. Δεν θέλω άλλο να κοιμηθώ.. Ξύπνησα! Ουφ,έχω άγχος. Τι θα τους πω;πως θα δικαιολογηθώ για την χθεσινή πρόβα..; Με πήρε ο ύπνος θα πω! Στην μάνα μου τι θα πω; Στα αδέρφια μου; Στον πατέρα μου; Κάτι θα βρω.. Θα σκεφτώ.. Δεν με βλέπουν.. Σηκώθηκα άνοιξα το φέρετρο.. Να μην με πάρουν χαμπάρι,δεν θα με αφήσουν να φύγω.. Βγήκα έξω,που είμαι; Στην Βουλιαγμένη,στην στροφή.. Αυτός είμαι εγώ.. Με αγαπατε τελικά ε; Τώρα με αγαπάτε όλοι.. Δεν πειράζει,έτσι είναι οι άνθρωποι.. Τοσα λουλούδια για μένα; Σας αγαπάω αδερφια μου αλλά είμαι καλά αλήθεια! Προχωράω για το σπίτι.. Μπαινω μέσα.. Μαμά.. Μανούλα.. Γλυκιά μου μαμα! Γιατί δεν μου μιλάει; Μαμά με ακούς; Γύρισα.. Είμαι εδώ.. . Μην κλαις άλλο μάνα. . ''Αθηνάαα να να να να,ήρθες και έβαλες στα βραδιά μου φωτιάαα '' Θυμάσαι μάνα; Μπαμπά; Κλαις και εσύ; Σου μιλάω ρε πατέρα απαντά μου.. Συγνώμη.. Μάλλον δεν θα θέλουν να μου μιλήσουν για ότι έκανα! Πάω μέσα βλέπω πολύ κόσμο.. Γιατι τόσος κοσμος; Μικρέ; Τριαντάφυλλε και εσείς εδω αδερφια μου; Ουτε εσείς μου μιλάτε; Γιατι κλαίτε; .. Συγνώμη.. Κοιτάω στο κρεβάτι.. Μα πως.. Αυτός είμαι εγώ.. Είμαι καλά σας λέω.. Το σώμα μου γιατί είναι εκεί. . Τι συμβαίνει..; Γιατι είμαι κατασπρος; Πάω στη ντουλαπα βγάζω τα ρούχα μου,ντύνομαι.. ετοιμαζομαι παιρνω μια ανάσα και αρχίζω για το κέντρο.. Είναι κλειστό.. Μα γιατί; Βγάζω τα κλειδιά και το ανοίγω,μπαινω μέσα.. Κανείς,μα η ώρα πέρασε.. Γιατί δεν έρχεστε; Ανεβαίνω στην σκηνή,μόνος ακόμα.. Ακούγονται κόρνες και τα τραγούδια μου στο τέρμα.. Εε ελάτε ξεκιναω.. ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΝΕΚΡΌΣ ΣΑΣ ΛΈΩ ΕΧΩ ΠΡΕΜΙΈΡΑ ΣΉΜΕΡΑ!
Καλό ταξίδι..
Ένας άγγελος που ήρθε έκανε χαμό με τα τραγούδια του και την φωνή του και έφυγε πάλι πίσω..
18.2.2016 

No comments:

Post a Comment

Thank you for taking the time to comment on our blog :)